۱۳۸۸ فروردین ۴, سه‌شنبه


جمشید پیمان



شادباش نوروزی


آمــد بــهـــار زیــبــا ، مــی آور از نـــهــانــگــاه

پـیـمـانـه ده پـیـاپـی ، دیـرست و گشتـه بـیـگاه
آن مـی بـه جـام مـن ریـز کز سـاقی الـستـش
نه شیـخ بـرده بوئـی ، نه می شناسدش شاه
نه زآن می ئی که صوفی پنهان زخلق نوشیـد
ازچــالـه پـــا بــرون کـرد ، بــاسـر فـتـاد درچــاه
زآن تـلخ وش که صـوفی ام الخبائثش خواند *
فـهم سخـن نـکرد او ،بــیـگانـه بـود و بــدخــواه
درایــن بــریــده دل هـا ، نـقـش از وفـا نـبـیـنی
هـرچـنـد قصـه گـویـنـد ، ازعشق ، گاه و بــیگاه
بنـشسته گـاه و بـیـگـاه ، ناخوانده برسرخوان
بــردنـدخـوان و خــانـه ، ایــن مـردمـانِ کــج راه
زیــن خــوارمـایـه مـردم ، دیـگرسخـن نــگـویـم
شـایـد رهـنـد روزی ، زیـن وضـع تـلــخ جـانـکـاه
بــگـذار تـابـمـیـرنـد درعـیـن خـود پــرسـتـی**
ازدسـتِ مـی پـرستـان ،ازکـیــنـه بـرکشنـد آه
بـاری ، بـیـار سـاقی ، زان بـاده هـای نـوشیـن
تــاسـاعـتـی بـنـوشـم بــاهـمـدمــانِ دلــخــواه
آن می که شمـس تبریز ، درجام مولوی ریخت
کردش دوبــاره بـیــدار ، بــازش کـشـیــد در راه
آن بـاده را کـه هـاتـف ، درگـردش شبـانـه***
بــگــرفـت عــاشـقــانــه ، ازســاقــی دل آگــاه
نــوشم بـه نـام یـــاران ، درشـهـر بـی قــراران
جـــان بــر کــفــانِ عــاشـق ، آزادگــــانِ آگـــاه
نوشم به نامشان مـن ،آن می که خورد حـافظ
از مـحــتــسب نــهـانـی ، درخـلـوتِ شـبــانـگـاه
مـن رنــدِ بــاده نـوشم ، دلـق از ریــا نـپـوشــم
خواهی به دل مکن بد ،خواهی به سر بکن کاه


جمشید پیمان ، فروردین 1388


*حافظ فرماید:
آن تلخ وش که صوفی ام الخبائثش خواند
اشـهـی لـنـا و احـلـی من قـبـلـه الـعـذارا


**باز هم حافظ فرماید:
بامـدعـی مـگوئـیـد اسرارعشق و مستی
تــا بـی خـبـر بـمـیـرد درعین خود پرستی


*** هاتف اصفهانی، شاعر قرن دوازدهم هجری

۱۳۸۷ اسفند ۳۰, جمعه


پیام شاهزاده رضا پهلوی بمناسبت نوروز ۱۳۸۸


دبيرخانه رضا پهلوي
چهارشنبه 28 اسفند 1387

هم میهنان عزیزم،آغاز سال نو و فرارسیدن عید نوروز، این یادگار کهنسال ملی را، به یکایک شما شادباش می گویم.

امیدوارم بتوانید این ایام فرخنده را به رسم دیرینه با شکوهی هرچه بیشتر در شادی و تندرستی برگذار کنید.
عید نوروز را از جان و دل گرامی می داریم که میراث ارزندۀ نیاکان نکوکار ماست. آن را عید ملی و بزرگ خود می شمریم که یادآور هویت و شناسنامۀ هزاران سالۀ ایرانیان است. به استقبال نوروز می رویم و به جشن اش بر می خیزیم که سرآغاز نوزایش و بیداری طبیعت است و نشان بی مثال برون شدن زندگی و پویایی از سرداب خواب و سکون. هیچ عید دیگری در جهان نیست که این ویژگی های جان فزا را همه یکجا در خود داشته باشد.
آرزویم آن است که در این عید بزرگ دل های شما هم میهنان عزیــزم، چون بهـاران، آکنده از شکوفه های امید به برآمدن فردایی شایستۀ ایران و مردم آزادۀ آن شود. امیدوارم در سال نو خوش دلی و تندرستی و آزادی نصیب شما و صلح و آسایش و امنیت بهرۀ میهن ما باشد. خواستار آنم که در این ایام سرور و امید یاد بداندیشان و بدخواهان ایران از سینه ها بیرون رود. باشد که خاطرۀ نیکان و بزرگان تاریخ وطن و یادآوری دوران های سربلندی ایران دل ها را آکنده از شوق و شور و عزم ها را به برکشیدن دوبارۀ وطن استوارتر از همیشه کند.
امیدوارم که دروغ و ریا از پهنۀ میهنمان رخت بربندد و در سال نو آفتاب درخشان آزادی و آشتی برسرزمین کُهن ما بتابد و آغازگر عصر تازه ای از نیک بختی و سرافرازی ملت و طلیعۀ دوران درخشیدن توانایی های جوانان مستعد وطن شود.
نوروز و سال نو بر همۀ شما شاد و فرخنده باد
خداوند نگهدار ایران باد
رضا پهلوی
---------------------------------------------

۱۳۸۷ اسفند ۲۶, دوشنبه



وقتی که پشم ها و پالان ها عوض می شوند!




طرح از:علی اکبر رشیدی




در ماه های پایانی پیش از برگزاری نمایش انتخابات ریاست جمهوری در رژیم اشغالگر و دست نشانده ی آخوندی،از یکسو بردامنه و شدت و حدت سگ دعواهای درونی باندهای حکومتی افزوده شده،و از سویی دیگر،رقابت ها و سگ دعواهای درون باندی نیز ابعادی نوین پیدا می کند که همگی نشان از یک واقعیت دارد و آن همانا به بن بست رسیدن رژیم خونریز و ضدایرانی جمهوری اسلامی و آخوندهای معمم و مکلای خمینی صفت گرداننده ی آن است.

به میدان آمدن دژخیم میرحسین موسوی،سوگلی جنایتکار خمینی خون آشام،و کناره گیری احتمالی شیخک شیاد و جلاد،محمد خاتمی،بسود میرحسین موسوی،همدست و همپالگی دیرینه ی وی را نیز دقیقا از این زاویه می توان و باید مورد ارزیابی و بررسی قرار داد.

صرفنظر از اینکه کناره گیری فراماسون خاتمی بسود فراماسون میرحسین موسوی، داوطلبانه،و یا تنها بفرمان استادان اعظم آنان در لژهای فراماسونری، و در چارچوب حفظ رژیم آخوندی دست نشانده ی انگلیس در میهن ما انجام گیرد(و چه بسا دیگر انجام گرفته باشد!)،یک نکته قطعی است،و آن اینکه،این کناره گیری ها و تغییر و تحولات در رژیم آخوندی و در صفوف باندهای تبهکار حکومتی،در واقعیت مسلم و شناخته شده ی ضدمردمی بودن،ضدایرانی بودن،و واپسگرابودن ماهیت رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی اندک تغییری نیز ایجاد نمی کند!

از نگاه مردم ستمدیده ی ایران که سی سال آزگار است که شلاق و تازیانه ی خونین رژیم ضدبشری و آدمخوار آخوندی را بر پشت و گرده ی خویش احساس می کنند و با سرشت اهریمنی سران ریز و درشت این رژیم،اعم از گردانندگان باند موسوم به "اصولگرا" و گردانندگان باند موسوم به "اصلاح طلب" آشنایی کامل دارند،کناره گیری آخوند خاتمی بسود آخوند مکلا،میر حسین موسوی،و جانشینی احتمالی میرحسین موسوی جنایتکار بجای پاسدار تیرخلاص زن و هزارتیر،احمدی نژاد،و اصولا جانشین گشتن هر جانور دیگر از رسته ی جانوران درنده ی گردآمده در موزه ی وحوش جمهوری اسلامی بجای احمدی نژاد آدمخوار،تنها و تنها یک معنا دارد و آن همانا عوض شدن پشم و پالان در صفوف خران و دیگر جانوران حکومتی است!

بطور خلاصه،پیشاپیش وبی هیچ تردیدی می توان گفت که با کناره گیری آخوند خاتمی بسود آخوند مکلا،میر حسین موسوی،و رییس جمهور شدن او در باغ وحش ورشکسته و آفت زده ی جمهوری اسلامی، در بر همان پاشنه ی اهریمنی و انگلیس ساخته ای خواهد چرخید که در زمستان سیاه سال ۱۳۵۷ راه را برای ورود خمینی خون آشام و برپایی رژیم دست نشانده ی آخوندی در جریان فاجعه ی شوم و ضدملی موسوم به "انقلاب شکوهمند بهمن" هموار ساخت!در یک کلام،خر همان خر خواهد ماند،فقط پالان عوض خواهد شد!

این در حالی است که مردم ایران هزاران بار گفته اند و باز هم می گویند که از رژیم اهریمنی و اشغالگر جمهوری اسلامی و تمامی باندهای حکومتی و جانوران و وحوش گردآمده در آن،ازپیرکفتار علی گدا وافوری، روباه مکار محمد خاتمی و کوسه ی خونخوارهاشمی رسما جانی گرفته تا دایناسور بدکار مصباح یزدی، گربه نره ی بیعار حسینعلی منتطری،جانور زشت رو و زشت خو و بیمار علی اکبر ولایتی، و دژخیمان فرومایه و غدار:احمدی نژاد و میرحسین موسوی و محسن رضایی و قالیباف،نفرت داشته و می خواهند که سربتن هیچیک از این تبهکاران فراماسون و خمینی صفت که همگی همچون امام گوربگورشده ی خویش همواره جیره خوار انگلیس بوده و سردرآخور بیگانگان داشته اند، نباشد!

آنچه مردم ایران می خواهند،نه عوض شدن پشم و پالان جانوران ریز و درشت حکومتی،بلکه برچیده شدن بساط اهریمنی و نکبت بار رژیم دست نشانده و جهل و جنون آخوندی در تمامیت آن، و برپایی حکومتی خردگرا،مردمی و ایرانی در سرزمین بزرگ ما ایران است،که این مهم نیز،نه از راه شرکت کردن در نمایش انتخابات ریاست جمهوری در رژیم آخوندی و دل بستن به عرعرها و زوزه های خران و گرگ های خمینی صفت در قالب وعده های عوامفریبانه ی انتخاباتی،بلکه تنها و تنها از راه تشدید مبارزه ی همه سویه برای سرنگونی تمامیت رژیم انگلیسی آخوندی،آنهم با بکارگیری همه ی ابزارها،شیوه ها، امکانات و گزینه ها ی میهنی،ممکن و میسر است.


------------------------------------------------------------


پیام شهبانو فرح پهلوی بمناسبت نوروز ۱۳۸۸




هم میهنان عزیزم،
نوروز و بهار ما را به یادگارهای نیاکان نیک اندیش مان پیوند می دهد و فروغ روشنائی امید،صلح و آشتی را در ما شعله ور میسازد.

این سنت دیرپای تاریخی بسان ریشه مشترکی،همیشه،هستی و هویت تاریخی اقوام ایرانی را پاینده نگهداشته است...... وبه راستی،اگر این« چهارشنبه سوری» ها، « نوروز» ها ودیگر جشن ها نبودند،تاریخ پر تلاطم ایران،چه تیره و تاریک و غم انگیز می بود.

در سال های غربت و دوری،همواره،به زنان،مردان وجوانان آزادیخواهی فکر کرده ام که« در وطن خویش غریب »اند و برای بدست آوردن کمترین حقوق انسانی و اجتماعی خویش،بیشترین ستم ها و سرکوب های رژیم حاکم را تحمل کرده و میکنند.

نوروز همیشه پیروز را در شرایطی جشن می گیریم که افق های روشنی از تحولات مهم،دل های ما را روشن و پر فروغ می سازند،افق های روشنی که سرانجام،پایان «شب تاریک وطن»، وآغاز ایرانی آزاد وآباد وسرفراز را بدنبال خواهد داشت.

با چنین امید وآرزوئی،فرارسیدن نوروز همیشه پیروز را به همه هم میهنان عزیزم،شادباش می گویم و دیدار دوباره شما و آن « کهن دیار» عزیز را در دل،زنده و پاینده نگه میدارم.

خداوند نگهدار ایران باد
فرح پهلوی
----------------------------------------------

۱۳۸۷ اسفند ۲۵, یکشنبه

۱۳۸۷ اسفند ۲۳, جمعه


بیست و چهارم اسفندماه

زادروز رضا شاه بزرگ خجسته باد!



بیست و چهارم اسفندماه خجسته زادروز رضا شاه بزرگ است:سرداری دلیر و پادشاهی خردمند که منشاء خدماتی بس بزرگ و درخشان به مردم و سرزمین بزرگ ایران است.
رضا شاه بزرگ در درازای کمتر از شانزده سال پادشاهی گام هایی اساسی در راستای هدایت میهن و مردم ما در مسیر آزادی،استقلال،سربلندی،پیشرفت و آبادانی برداشت و از این راه،اعتبار و شکوه پیشین را به میهن ما بازگردانید.
سیه دلان بیگانه،بویژه استعمارگران انگلیسی،رضا شاه بزرگ را،بواسطه ی وفاداری بی خدشه اش به آرمان های ملی ماایرانیان،هیچگاه نبخشیدند و سرانجام با اشغال خاک پاک ما در شهریورماه سال ۱۳۲۰،این رادمرد تاریخ ایران را که آرزویی جزسربلندی و بهروزی ایران و ایرانی نداشت،ناگزیر از ترک میهن ساختند:همان میهنی که او همه ی زندگی اش را وقف آزادی،استقلال و پیشرفت آن نموده بود!
در خجسته زادروز رضاشاه بزرگ،به خاطره و روان پاک این پادشاه مردمی و میهن دوست درود می فرستیم و بر پیمان خویش با خدا،میهن و مردم در زمینه ی ادامه ی پیکار برای برچیدن رژیم ضدایرانی و ضدمردمی جمهوری اسلامی،این رژیم اشغالگر و دست نشانده ی انگلستان،پای می فشاریم!
------------------------------------------------------------

۱۳۸۷ اسفند ۲۲, پنجشنبه

دین تو، و دین ما!

دژخیم مجتبایی،از سرکردگان نیروی انتظامی رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی اخیرا اعتراف کرده است:
"چهارشنبه سوری هیچ جایگاهی در دین و آیین ما ندارد!"
مردک مزدور و حرامزاده ی خمینی صفت یا از روی بلاهت و یا از روی رذالت،و یا هردو، حقیقتی شگرف و انکارناشدنی را برزبان آورده است و آن اینکه:آیین های باستانی ما ایرانیان در دین و آیین اهریمنی گردانندگان و مزدوران رژیم اشغالگر و دست نشانده ی آخوندی هیچ جایگاهی ندارند. همچنانکه آیین های دین اهریمنی گردانندگان و مزدوران رژیم اشغالگر و خونریز جمهوری اسلامی هیچ جایگاهی در دین و آیین خردگرایانه و عمیقا انسانی ما ندارند!
شعر زیر را در همین پیوند،و در پاسخ به دژخیم مجتبایی و دیگر مزدوران و گردانندگان رژیم اشغالگر آخوندی سروده ام.

دین تو و دین ما!

شنیدم که بوزینه ای بیشرف
گرفته دل و دین ما را هدف
زده زر که چهارشنبه سوری ما
ندارد در آیین او هیچ جا
چه جای شگفتی از این جانور
از این دشمن ما و این بوم و بر
که آیین ما را نکوهش کند
به محوش همی کار و کوشش کند
چه،دینش ستاینده ی قاتل است
نماد شر و نکبت کامل است
چنین است پیامم به این بی پدر
که از مهر و نیکی ندارد خبر:
تو ای مظهر فتنه و رهزنی!
تو که زاده ی شوم اهریمنی!
براستی که دین تو و دین ما
همانند رنگ سپید و سیاه
ندارند هیچ نقطه ی اشتراک
وزین گفته در دل نداریم باک
هزار ننگ و نفرین بر آن دین تو!
تفو بر تو و کیش و آیین تو!
علی اکبر رشیدی
بیست وسوم اسفندماه
۱۳۸۷
------------------------------------------------------------

۱۳۸۷ اسفند ۲۰, سه‌شنبه




آخوند خمینی صفت،مزدور وزارت اطلاعات رژیم آخوندی:

علیرضا خدایی!


akhund khodai von Ihnen.

آیت الشیطان علیرضا خدایی

---------------------------------------------------------------

بی تاب!

شعری را که در زیر می خوانید،هفت سال پیش،در واپسین روز زمستان،و ساعاتی پیش از فرارسیدن سال نو سروده ام.
فرزندم زرتشت تازه چشم بجهان گشوده بود،و من برای نخستین بار پدر شده بودم.
در آنروز،دقیقتر بگویم،درآن بعداز ظهر واپسین روز زمستان،دلم خیلی گرفته بود و بغض گلویم را می فشرد.احساس کردم باید چیزی بنویسم و احساسات و دلتنگی هایم را بر دل کاغذ بریزم.وچنین نیز کردم.نتیجه،شعر "بی تاب" است که آنرا در زیر آورده ام.
از آن هنگام،سالیانی چند بر من و بر ما گذشته است.در همه ی این سال ها،هرگاه و هربار که صدای گام های سبز و نوازش بخش بهار دل انگیز را می شنوم،باز هم دلم می گیرد و اندوهی بر جانم چنگ می اندازد که قلبم تاب تحمل آنرا ندارد.براستی چه نیرو و کشش شگفتی دارد بهار؟...


بی تاب

دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای میهن درخون تپیده
برای سرزمین پاکم ایران
که عمری رنگ خوشبختی ندیده
دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای گریه های بی بهونه
برای اشک و آه سوگواران
برای گورهای بی نشونه
دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای نغمه های مهر و پیوند
برای بیدلان رفته از یاد
برای همرهان مانده دربند
دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای لحظه های بیقراری
برای تک درخت بیدمجنون
برای شعرهای یادگاری
دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای عاشقای زار و خسته
برای قلب پاک و مهربونی
که از نامهربونی ها شکسته
دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای او که تندیس خدا بود
برای مادر گمگشته ی من
که دنیایی پر از مهر وصفا بود
دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای روح ناآرام دریا
برای خلوت دلگیر ساحل
برای زورق مغموم و تنها
دلم بی تابه امشب ای رفیقان
برای یک سرود ناسروده
برای آسمون پرستاره
برای رازهای ناگشوده
دلم داغونه امشب ای رفیقان
از این نظم پلید واژگونه
از این غوغای شوم نفرت انگیز
از این دیوونگی های زمونه
دلم می خونه امشب ای رفیقان
برایم نغمه ی امیدواری:
رسد آینده ای روشن چو خورشید
بسر می آید این شب زنده داری
زمستان می رود از خانه ی ما
بهاران می رسد یکبار دیگر
بنفشه می دهد با یک جهان راز
نوید روز نو،دنیای بهتر!
علی اکبر رشیدی
اسفند ۱۳۸۰

---------------------------------------------------------