۱۳۸۸ آذر ۴, چهارشنبه

چین،روسیه،حزب الله

دشمنان خلق ما!

علی اکبر رشیدی


چهارم آذرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

-----------------------------------------------------------------

۱۳۸۸ آذر ۱, یکشنبه



چرا رهبران اپوزیسیون برانداز رژیم آخوندی با یکدیگر متحد نمی شوند؟!



اینکه رهبران آمریکا و دیگر دولت های باختری سال هاست که با گردانندگان رژیم اشغالگر و دست نشانده ی آخوندی مماشات کرده و می کنند،موجب شگفتی نیست.

پشتیبانی دیرینه و تبهکارانه ی رهبران روسیه و چین از رژیم آخوندی نیز بهیچ روی شگفتی ما ایرانیان را برنمی انگیزد.

آنچه اما در این رهگذر سوال برانگیز و مایه ی بسی شگفتی است،همانا تفرقه، چنددستگی و دشمنی در صفوف احزاب و سازمان های اپوزیسیون برانداز رژیم ضدایرانی و جنایت پیشه ی جمهوری اسلامی است.

براستی چرا رهبران احزاب و سازمان های اپوزیسیون برانداز رژیم آخوندی تا به امروز حاضر نیستند برای یکبار هم که شده دشمنی ها و اختلافات دیرینه و دشمن شادکن را بکناری نهند و حول شعار محوری "سرنگونی رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی" به مذاکره و همکاری با یکدیگر بپردازند؟!

براستی هنوز خون چند هزار و یا چند ده هزار ایرانی در پیکار سرنوشت ساز با رژیم اشغالگر و دست نشانده ی جمهوری می بایستی بدست گرازهای حکومتی بر سنگفرش ها بریزد تا رهبران احزاب و سازمان های اپوزیسیون برانداز رژیم آخوندی سرانجام شهامت گام برداشتن عملی بسوی تحقق سیاست اتحاد و همبستگی ملی همه ی ایرانیان مخالف رژیم ضدایرانی جمهوری اسلامی را در خود بیابند؟!

علی اکبر رشیدی

یکم آذرماه ۱۳۸۸ خورشیدی

------------------------------------------------------------------

۱۳۸۸ آبان ۹, شنبه

شک می کنم!
ترانه ای با صدای خانم "گوگوش"




۱۳۸۸ مهر ۵, یکشنبه

برای انسانِ دیروز و امروز و تنهائیش


جمشید پیمان


بسیار گشتم

دیرنده جست و جوئی از سر صبر

در پی من

من ،

آیا ابری بود یا قطره ای ؟

چشمی بود یا اشکی؟

دلی بود یا خواهشی؟

آیا شبی بود یا ستاره ای

آسمانی بود یا آفتابی؟

کویری بود یا ابری؟

افروزه ای بود یا حریقی

تشنه ای بود یا کوزه ای؟

من ،

آیا نگاهی بود که یعنی عشق ؟

زنی بود که عیسا می زائید ؟

یا پسری را بر سبدی ،

میانه ی طوفان مینشانید؟

یا مردی بود که "من " ش را به دست سنگسار می سپرد ؟

بسیار گشتم

دیرنده جست و جوئی از سر صبر

من ،

آیا " واژه " ایست که در آغاز بود

تنها و بی کس

که خدایش وانهاد در برهوت آدمیان ،

در انبوهِ شعر و شاعران ؟

من ،

آیا مصرعی بود غریب

در میانه ی قصیده ای که سلطانی را بر می افراشت؟

یا بیتی بود

بر پیشانی غزلی که معشوقی را می نگاشت

یا چهار پاره ای که خدا را انکار می کرد

یا ترجیع بندی

که همه را می دید و جز او را نمی دید ؟

یا قلمی

تا مرگ را به تصویر کشد

در قلمروی بی مرگان؟

یا زبانی

که زندگی را تعربف کند

در سرزمین مردگان؟

من ،

آیا تیری بود مانده در تیردان

یا فرود آمده بر درختی تناور در دوردستی بی کران؟

یا نشسته در چشمی

تا تجسم بخشد مرگ را در دیده ی بی مرگان ؟

یا دلیری دست در خون خویش برده

تا گونه بشوید از زردی ،

در محضر خلیفه گان؟

من ،

آیا باکره ای ست جامانده در یاخته ی بی منفذ اوین

و شب در کابین زندانبان غلتیده

تا نیالاید بهشت را

با خون دوشیزگیش؟

یا حامله ی که به قربانگاه می برد اسماعیلش را

تا برهاند همه ی گوسفندان را

از خنجر از غلاف بر آمده ی ناابراهیم ؟

من ،

آیا شهریست غریب افتاده در کناره ی فرات *

پر از شهروندان مانده در حصار تشنه گی

یا دژی فرو ناریخته

در هجوم هزاران ساله ی تاریخ ؟


یا پادگانی که نگهبانانش بر واژه ی تسلیم خط می کشند

با خون خویش

و معنا می بخشند شرف را

در هنگامه ی هجوم بی توقف نامردمان ؟

یا مردی تا ژرفای گرسنگی دویده

تا درهم ریزد سراب سیری را

نه به اجبار ، که به اختیار

یا زنی

رو در روی وقاحت ایستاده ،

در صفه ی دریدگان

بی تامل در هـنجار کهنه ی کنیزان ؟


این رونده ی از پا نیفتاده را ؛

که می یابد؟

که در می یابد؟


* شهر اشرف ، محل استقرار زنان و مردان مجاهدی که برای آزادی

جـان بر کف گرفته انـد . بی چشم داشتی جـز آزادی بـرای مــردم .

________________________________________________

۱۳۸۸ شهریور ۳۱, سه‌شنبه



دارالفنون اول پاییز ، خسته بود


(برای اول مهر آغاز سال تحصیلی)
جمشید پیمان



... بابا که نان نداد

دریای فقر،آبِ رخش را ربوده بود.

مادر ، میان خستگی کهنه اش نشست

یک دسته آرزو،

بر گیسوانِ غصه ی شش ساله ، بست .

در دیدگانِ تشنه ی مادر

خاری خلیده بود،

اما فرو نریخت.



دارالفنونِ ازنفس افتاده ، داد زد:

آغاز مهر! آغاز مهر! دیگر کسی نبود؟

بابا ، یواشکی،

درگوش غصه ی شش ساله گفت:

پای برهنه را ،

در روز اول پائیز ،

در زیر دامن دردت ، پنهان نگاه دار!

در سینه ی تکیده اش اما ،

جائی برای آه، باقی نمانده بود.



دارالفنون ، به شادیِ آغاز مهر

زنگی نمی نواخت.

انگشت ترد غصه ی شش ساله ، درکلاس

حرفی به روی دفتر خالی نمی نوشت ،

طرحی به روی دیده ی فردا نمی کشید .

بابا که نان نداشت

تا دخترک

در های و هوی مرده ی دارالفنون

آن را بیان کند

پاهای غصه ی شش ساله ، لخت بود
- مانند سینه اش که مجال نفس نداشت-.

در دیدگان غصه ی شش ساله

نقشی ز آرزو نبود،

آن را نمی شناخت.



دارالفنون سرد،

دارالفنون فرو ریخته بر تکه های درد،

دارالفنون اول پاییز،
خسته بود .

... زنگی صدا نکرد،

بابا که نان نداد،

مادر، میان خستگی کهنه اش نشست،

یک دسته آرزو،

بر گیسوان غصه ی شش ساله ،

بست ...

_________________________________________

۱۳۸۸ شهریور ۲۲, یکشنبه


کبوتر سبز!


Kabutare sabz 013 von Ihnen.


این عکس را بامداد دیروز در یکی از ایستگاه های راه آهن در آلمان گرفته ام!

علی اکبر رشیدی

۲۳ شهریور ۱۳۸۸

__________________________________________________________

۱۳۸۸ شهریور ۱۹, پنجشنبه



در تازه ترین بیانیه ی آقای موسوی

دیگر نامی از خمینی خون آشام نیست!



در تازه ترین بیانیه ای که از سوی آقای میرحسین موسوی خطاب به مردم ایران انتشار یافته و در آن بدرستی در باره ی خطرات فزاینده ای که از سوی گردانندگان رژیم اشغالگر جمهوری اسلامی ،ایران و ایرانی را تهدید می کند،هشدار داده شده است،بگونه ای کاملا ملموس و محسوس دیده می شود که وی دیگر از خمینی خون آشام و وفاداری خود به راه اهریمنی و انگلیسی وی سخنی نمی گوید.

آیا نام نبردن آقای موسوی از خمینی خون آشام و پافشاری نکردن بر وفاداری به او و خط او امری تصادفی و اتفاقی است؟

گمان نمی کنم که چنین باشد!

بنظر می رسد که آقای موسوی با آگاهی از ژرفای نفرت همگانی و ملی ایرانیان از خمینی و رژیم دست نشانده و خونریزی که او بنیان گذاشت، و نیز در راستای همراهی و همگامی هرچه بیشتر با جنبش آزادیخواهانه ی مردم ایران،در برخی از مواضع گذشته ی خویش تجدید نظر نموده و سپس این گام درست و قابل تحسین را برداشته است.

این، تحولی است که نمی توان و نباید آن را نادیده گرفت.

علی اکبر رشیدی

___________________________________________